De CN Tower in Toronto

En het uitzicht van boven, vanaf de glazen vloer…

Bovenop de CN tower...

Het Capitool

De tweede dag begon een beetje in mineur toen we achtereenvolgens het monument voor de slachtoffers van de Pentagon aanslag en het Arlington cementary bezochten. Het Pentagon monument was zeer indrukwekkend en beeldde op zeer eenvoudige maar krachtige manier de hoeveelheid slachtoffers uit die bij deze vreselijke aanslag zijn gevallen. Vooral het enorme disrespect voor levens maakte me zowel kwaad als verdrietig. Je kunt na zo´n bezoek het Amerikaans standpunt en de acties naar aanleiding van dit drama toch wel enigzins begrijpen. Arlington cemetary is een Amerikaans oorlogskerkhof waar de slachtoffers van verschillende Amerikaanse oorlogen en hun familieleden begraven liggen. Ook zijn er de graven van de drie Kennedy broers en monumenten voor de bemanningen van de Challenger en Columbia crash. Als laatste hebben we het graf van de onbekende soldaat bezocht. Na dit indrukwekkend begin van de dag was wat ontspanning dus wel op zijn plaats, dus besloten we om enkele vestigingen van het Smithsonian museum te gaan bezoeken. Het eerste museum dat we bezochten was het Smithsonian Air and Space museum waar de geschiedenis van de luchtvaart en de ruimtevaart uiteengezet werd. Het was een enorm interessant museum met enkele prachtstukken uit de luchtvaart geschiedenis, we onder andere de orginele Wright Flyer uit 1903 gezien (het eerste vliegtuig ooit), de Spirit of St. Louis, het vliegtuig waarin Amelia Earheart als eerste vrouw de Atlantische Ocean overstak en de originele Apollo 11 capsule, erg boeiend dus. Daarna zijn we naar overgestoken naar het National Museum of Natural History, waar eigenlijk ook teveel te zien was voor die twee uur die we nog maar hadden. We hebben het dus vooral gehouden bij de dinosauriers en het oceaanleven. Het mooiste aan het Smithsonian was echter nog dat het compleet gratis was. Om de dag echt goed te beeindigen zijn we nog naar 7th Avenue gegaan voor een biertje en een burger, en daarna een leuke film. We wilden eerst naar Surrogates gaan die in Nederland pas eind Oktober uitkomt, maar uiteindelijk zijn we bij District 9 uitgekomen, ook wel een aardige film. 7th Avenue was op vrijdagavond erg druk en gezellig en we vonden het dus jammer dat we al redelijk vroeg weer naar huis moesten, de dag erna stond namelijk een lange rit naar Buffalo op het programma van 770 km, daar zijn we dus nu net aangekomen. Ben benieuwd naar Toronto!

The Mall, Washington Monument, en het Capitool

View from Central Park @ NYC

Daarna doorgegaan naar het Metropolitan Museum dat helaas gesloten bleek. Als alternatief zijn Tally en ik daarom maar bij het Empire State Building naar boven gegaan, dat je een prachtig uitzicht geeft over de ganse stad. NYC is indrukwekkend met enorme gebouwen en een enorme varieteit aan winkels en restaurants. Bovenal een toonbeeld van rijkdom. Toch beviel me de stad een stuk minder dan de Europese steden die ik heb mogen bezoeken. De New Yorkers zijn namelijk een enorm gestressd volk met vriendelijkheid op de bon; het lijkt alsof je alleen maar een glimlach kunt krijgen als er een tegenprestatie tegenover staat. Je wordt in een cafe of restaurant bijna weggekeken als je klaar bent met je drankje of je eten en bovendien wordt er dan nog altijd verwacht dat je tenminste 15% fooi geeft, iets wat we dan ook regelmatig verzuimt hebben. Gezellig moet je het je dus zelf maken en als ik het goed heb begrepen is het genieten van het leven, zoals dat in veel Europese landen vooropstaat, in Amerika meer een uitzondering dan regel. Toch is NYC een stad met veel gezichten en zeker een bezoekje waard, maar ikzelf zou me er nooit kunnen vestigen, in tegenstelling tot grote Europese steden zoals Londen en Rome, waar de kwaliteit van het leven toch een stuk hoger is.

NYC

Uitzicht vanuit ons motel

Het zoeken naar een restaurantje bleek best een opgave. Allereerst besloten we op zoek te gaan naar een restaurant met Duits eten op 0.6 mijl afstand. We besloten lopend te gaan zodat we wellicht nog een biertje konden nuttigen, maar in een land dat totaal niet op voetgangers ingesteld is bleek dit een niet zo’n verstandig idee; er is nergens een trottoir en de meeste automobilisten houden totaal geen rekening met voetgangers. Helaas was het restaurantje ook nog gesloten. Daarna terug naar het motel, de receptioniste gevraagd en de auto genomen om op zoek te gaan naar het aanbevolen restaurant. Helaas bleek ook dit niet te vinden in het uitgestorven dorpje Catskills, uiteindelijk dus geeindigd in de subway, waarna we zijn teruggegaan naar het motel. Hopelijk morgen meer geluk .

Ons Motel

Niagara Falls

Na de Maid of the Mist was er ff tijd voor Amerikaanse lunch bestaande uit sandwiches en koekjes waarna we ons toeristisch uitje vervolgden naar de Cave of the Winds. The Cave of the Winds bestaat uit een aantal houten platforms die je tot op enkele centimeters van de Amerikaanse watervallen breng. Bij deze ervaring verbleekte de boottocht. Ook hier kregen we een poncho en extra slippers die hoog nodig bleken; we zijn op het zogenaamde Hurricane deck tot onder een van de watervallen gelopen en enorm nat geworden. Als laatste hebben we nog de Horseshoe falls die voornamelijk aan de Canadese zijde liggen bewonderd en de dag eindigde met heerlijk Mexicaans eten dat Rissa voor ons bereidde.

Vandaag stond eigenlijk Toronto op het programma, maar omdat een dag iets te weinig tijd was, hebben we besloten om in plaats daarvan Letchworth State Park te bezoeken, zeker de moeite waard. Letchworth was zoals ik me Amerika had voorgesteld, meanderende tweebaanswegen door prachtige natuur. Een prachtig natuurgebied bestaande uit bos, watervallen en diepe valleien. Maar natuurlijk, echt Amerikaans, ook zeer toegankelijk voor auto’s en met om de paar honder meter bbq plaatsen. Een prachtige dag dus en de geur van de barbeque beloofd nog een beter einde…

Roofvogel in Letchworth

Ik hoop dat ik binnenkort ook wat foto’s kan uploaden, maar tot nu toe zijn er nog wat technische probleempjes. Morgen begint te road trip, dan begint het dus pas echt Update: ik heb in de Wallmart een card reader op de kop kunnen tikken en kan nu dus beginnen met het uploaden van foto’s!

Onze huurauto

Vandaag staat Niagara Falls op het programma en morgen gaan we naar Toronto. Maandag gaat het dan pas echt beginnen als we met ons drieen op een road trip door NY state gaan.

At arrival in Domodossola, Agnese was waiting for us, with another surprise, a trip to a house her father built up at 1500m height. This trip turn out to be quite a lot of fun, because half way we had to unexpectely change vehicles to what had been a nice jeep some time ago. This jeep, with battered windshield and loose front bumper, gave us a humpty-bumpty ride up along a half asphalted road, towards a tunnel that turned out to be for water transportation, not for cars. After a wee stop to turn on the lights, and some questions to Agnese to what would happen if another car would come from the opposite direction (we didn’t like her answer), we continued to a huge dam and had to walk the final bit up to the house. The views from the cottage, but also from the lake close by, were breathtaking and I found myself in a rather contemplative mood. As we got back to Agnese’s grandmother, Italian dinner was served, my favourite kind of food, and in the evening we travelled back to Verbana to stay with Agnese’s aunt, very close to the Lago Maggiore.

The next day Agnese had planned an Island trip for us, which we enjoyed a lot. We went Island hopping across three Islands in Lago Maggiore: Isola Madre, Isola Superiore, and Isola Bella. These three Islands were owned by a wealthy Italian family but were now also opened to the public, a little bit too many tourists (especially Dutch ones, ugh), but really nice and the day went by just too fast. In the evening, Danish cooked us a splendid Indian dinner and for coffee we went over to family friends of the Cordas, where we enjoyed real Italian hospitality; even though we didn’t understand most of the conversations (finally I  start understanding at least some Italian), we still felt part of the company, and it was an evening well spent. Such a shame that it went by so fast though, as before we knew it, we were already travelling back to the Netherlands…

A rather weird thing we found out during our visit is that one way of avoiding those (mostly annoying) Amnesty International recruitment people is to just have a coloured person in your company; when sitting on the terrace we saw them only addressing white people, totally ignoring the more exotic looking people. This really surprised us, as you don’t expect these people to be totally narrow-minded too (and maybe even xenophobic). Therefore, we decided to carry out a little experiment, so the namesake and I paraded alongside their Human Rights booth for a couple of times…what we noticed is that all around us people were asked to join the recruitment guy or girl to the booth, but not me nor my friend from Indieland. Kinda shocking, but also a bit ironic, seeing those world-rescuers having similar prejudices as the ones they are trying to get rid of in the first place. This had the namesake and me continuing our way through Aachen with a big smile on our faces, rather enjoying this irony. After a couple of small interludes, a brass band playing Bach, a jazz-band on the Hexenhof, and a nice student pub, we decided it was time for dinner, pizza at Pallas. Our day ended in the usual way having a nice coffee at the Mölkerei, a place really living up to its name

In the evening I joined Olivia and Stephan (and Dirk) for a gig in a local pub called Bluff. The first band was a jazzy trio; drums, bass and trumpet, and though the players were quite good, too much of trumpet is just that, too much…our ears started hurting Next, a second more pop-like band started, also quite good, but rather boring. Another band was planned was after that, but we didn’t stay there to see it, it was just too smokey and warm in that pub; our eyes started to tear and our throats were getting sore, so we finished our evening at our Stammkneipe Erin’s Isle. All in all, the evening was still a nice one, catching up with Olivia and Stephan, because I didn’t see them in a while, mostly because of my travels last month. Let’s hope that next time only the music will be a wee bit better!