Thousandapologies

Since I purposely missed the Pinkpop festival at the beginning of the year, I still needed my yearly portion of festivals. Luckily, every year there’s the free Booch? festival and because last year’s edition turned out to be quite a lot of fun, I planned to go this year again. I heard that one of the bands was playing already on Friday in our favourite pub, so for Stephan, Olivia and me already the festival started this day . The band, which was called the Buck Brothers, turned out to be awesome entertainers and the atmosphere on Friday was awesome. Next day, Olivia had bar duty, so Stephan and I were joined by Danish and Nick and decided to go and watch Buck Brothers again. The atmosphere of this year’s Booch? was really good, something which I felt wasn’t always true for earlier editions. It might have been the good weather, or the beautiful girls suddenly appearing all over Heerlen, or maybe it even was the nice cool beer cooling you down, it could have been the nice music, but most probably it was the combination of all. Certainly, it was also the good company . Next to Buck Brothers, who again gave a good performance, I think also K.E.E.P. was really a lot of fun. Hearing those good old Seta Surf songs in the sunny weather brought up good memories and made it a beautiful last day…

More on my splendid PinkPop adventure later but for now one of the most amazing gigs/bands I’ve ever seen:

A different end to a second Easter Holiday this time, not the normal I’m so stuffed I cannot do anything else then watch LOTR for the one millionth and second time because nothing else is broadcasted on telly anywayz, but this time a better one. Yesterday, we went to see the Levellers in what has now become our local pop-stage: de Nieuwe Nor in Heerlen. Already, in November or December Anke told me to get tickets, and I almost immediately did, knowing their work. First of all, by their good A Weapon called the Word album I got ages ago from my friend Christian, and of course by covering already some of their work ourselves (see the movie two posts down ).

Needless to say, I lived up to this gig with quite a lot of anticipation; would the Levellers surprise us, with their reputation of ultimate live band ever, or would they just be what we thought of them before, a band which makes nice music, but when covered mostly outperformed. The result was more the latter than the former, although I must confess I had a great time, most probably because I was in good company, and the combination of live music and nice cold beer is one of my favourites. The music was quite good and luckily they played a lot of their old stuff, which was familiar to us, I even remember singing along with a couple of songs. Also, the musicians were enthusiastic and played their songs with verve (the basist was jumping all over the stage as if he was a recently freed muppet on steroids), even that well that the frail voice of the lead singer wasn’t that apparent.

However (you knew this was coming didn’t you), something was lacking, it was a fine evening and all, but after one hour the band already left the stage for the first time. They did come back for two more extra sessions, but that just couldn’t wash away my idea that for them this gig was a short -compulsory- in between to make some extra money, and apparantly I was not the only one. Especially, with the high ticket price of twenty euros for this kind of venue in mind, this was at least a little disappointing. For example, when I compare this to the Wir sind Helden gig I saw earlier, their enthusiasm and engagement with the crowd, I needn’t think twice about spending my euros next time. All in all, it was still a good evening, but more made by the people than by the band.

when browsing my old backup cds…I found some recordings of the illustrious wanna-be band named Shagwell (named after the Austin Powers character Felicity Shagwell)…recorded in a local pub De Nor in the spring of 2004. For me, memories of an amazing time, playing music, drinking beer, just relaxing… I’ve got a couple more of them left, but I think I’ll spare you the experience…at least I’m not in a mean mood right now, anyway, here we go….

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een update voor deze blog geschreven heb. Dit komt vooral omdat het de laatste weken gewoon erg druk is geweest en er ook het één en ander heeft plaatsgevonden op persoonlijk vlak. Ik zal echter proberen vanaf nu weer mijn blogposts op peil te houden. Ik loop trouwens ook te denken om één blog te gaan schrijven voor de meer werk gerelateerde dingetjes zodat ik jullie niet verveel met details over mijn promoveren en om de twee dingen een beetje meer uit elkaar te houden. Dus…

Afgelopen vrijdag ben ik naar de Bijsluiter gegaan voor de Irish Night die daar door de organisator van Triskell Festival geregeld was. De bijsluiter, voor degenen die het nog niet weten, is een klein en knus, nieuw zaaltje van herberg Bijsmans, ideaal voor kleine optredens. Ideaal voor Triskell dus ook, vooral omdat deze organisatie (of hoe je het ook mag noemen) de laatste tijd een iets andere koers is gaan varen. Na het uitblijven van het zomerfestival dit jaar was het namelijk tijd voor iets nieuws: de Triskell Folk Club. Ik had het eerste optreden al gemist, dus toen ik wederom een mail zag langskomen over een Irish Night en de namen in die mail zag, besloot ik meteen maar wat kaartjes te reserveren.

Die avond speelden namelijk Helen Flaherty (een Schotse, van Shantalla), Philip Masure (een Belg, ook een oude bekende van Triskell en zeker voor de mensen die Urban Trad kennen) en David Munnelly (een knotsgekke Ier die er blijkbaar van houdt om midden op het toilet in de weg te gaan staan en politieke discussies te houden). Helen Flaherty nam, af en toe door Philip Masure bijgestaan, de zang voor haar rekening, Philip de gitaar en bouzouki en David speelde accordeon. In zijn geheel was het een prachtig optreden, met een afwisseling van reels, ballades en andersoortige Schotse en Ierse melancholische liederen. Zeer mooi gezongen door Flaherty, die sowieso een prachtig zuiver stem heeft. Ook apart dat ze een nummer van Kate Rusby, een Engelse folkzangeres die ik zeer op prijs stel, coverden. Het enige wat een beetje tegenviel was de opkomst, blijkbaar was het bij veel mensen niet bekend dat er een optreden was; maar toch was het erg gezellig. Maar ik weet zeker dat de opkomst, zou het optreden in een Ierse pub plaats hebben gevonden, veel hoger zou zijn geweest.

Entschuldige dass ich diese Post nicht ganz in deutsch schreiben kann, weil man, wenn es über Wir sind Helden geht eigentlich nicht anders machen kann oder soll; aber ich denke dass ich es nicht schaffen werde alle meiner Gedanken ins Deutsche zu übersetzen.

Wir sind Helden rocks! wow! Yesterday, Olivia and I, in the kind of logic that can only come out of our joint brains went to the “Effenaar” in Eindhoven (while they first visited much nearer halls in Geleen and Aachen) to see a live performance of Wir sind Helden. And one day after, I’m still enjoying the performance and currently listening to “Aurélie” of their first Album The gig started off with a band called Polarkreis 18 “aus Dresden, Germany”, which I think, is an awesome band name, and although the music was quite good they heavily suffered from what I call the Dire Straits syndrome: the music is nice, but the lead singer can better keep his mouth shut… During this first gig two Helden (the basist and the guitarist) were actually standing next to us, maybe enjoying their not-so-knowness in the Netherlands.

Then, finally, at 21:15 Wir sind Helden started and damn what a performance! halfway through they already had the entire hall of people totally crazy, singing all the songs together with the band, much to the surprise of the band themselves. Judith Holofernes was utterly amazed by the number of people that had shown up in the Effenaar and repeatedly had comments like “wie kennt ihr uns eigentlich? werden wir hier im Radio gespielt?” (No) also continuously mixing up a Leftenant Gruber style of English with German; they knew they could speak German just as well and be understood, but according to the guitarist, “all rockstars should talk English”. One of the best songs was a song of their last album So und so called Die Konkurrenz, when Judith had our side of the hall singing “Die Konkurrenz” and the other side “schläft nicht!”. After that, the atmosphere was just brilliant, everyone went just crazy when they played (in my opinion) their best songs Aurélie and Nur geträumt. Aurélie was perfect and they had a seamless transition of that song into the Cure song “Why can’t I be you?” Anyway, needless to say, I’m enormously enthousiastic and currently suffering from a major post-wir-sind-helden syndrome. Next time they come anywhere near, I certainly will go to their performance again! Oh…and by the way…guess who went home in a brand new “Guten Tag” T-shirt

Gisteren met Stephan, Olivia en Martijn naar de Nieuwe Nor geweest voor twee optredens van bovenstaande bands. Olivia had me de dag ervoor al uitgenodigd om mee te gaan, en ik had, omdat ik toch wel nieuwsgierig was naar Circle of Silence(CoS) die uitnodiging aangenomen. De vorige keer dat CoS namelijk een optreden hadden, heb ik er niet veel van meegekregen, omdat Stephan, Nick en ik het toen belangrijker vonden om op een Jay and Silent Bob achtige manier buiten de kroeg van het optreden, bier te gaan drinken. We hadden toen zoveel plezier dat we het meeste van alle optredens gemist hadden. Dus nu de herkansing, zeg maar. Het eerste dat me al opviel in de nieuwe Nor was de astronomische prijs van alle drankjes. Voor 10 euro krijg je 12 muntjes, en voor twee muntjes 1 bier….dat betekend dus 1,66€ voor één biertje (wel goed getapt overigens). Absoluut niet lief, maar toch waren we allemaal nog in opperbeste stemming.

Toen we de zaal binnenkwamen was CoS al bezig en het had wat weg van Iron Maiden, maar dan met een veel slechtere zanger. Als je het al zang kon noemen. Ik houd echt niet van grunten en als het al gebeurt heb ik liever een afwisseling met degelijke zangpartij. Dat die degelijke zangpartij zelfs niet bij nummers met een titel als “Love of my life” kwam, een titel waarbij je meer gevoel verwacht, was zeer teleurstellend. “Ok Mik, het is Metal” hoor ik jullie denken, ja, maar denk dan eens aan prachtige ballades zoals Wasting love en Nothing else Matters/Unforgiven, van respectievelijk Iron Maiden en Metallica. Toch sprak het ongelooflijke enthousiasme van de bandleden wel voor de band; ook technisch was het zeer in orde. Misschien ligt het dan ook wel aan mij dat ik de band niet zo geweldig vond. Langzamerhand luister ik steeds minder metal en begin qua muzieksmaak echt richting folk/country muziek of electropop muziekstromingen te gaan.

Dus…zou Chain of Dogs dan iets voor me zijn? De heren omschrijven zichzelf als trashfolk en hebben daarmee, naar mijn mening, een perfecte omschrijving van hun muziek gegeven. Trash is het inderdaad, folk zou ik het niet durven noemen. Folk is namelijk meer dan in al je liedjes steeds hetzelfde Jig patroontje/riedeltje te gebruiken en als je daarbij de helft van de instrumenten (de mandoline en de mietjesbanjo of ook wel gitaarbanjo waren niet te horen) ook nog eens niet hoort…. Verder vond ik de zang ook bar slecht. Stephan vatte het goed samen met; “ze kunnen de helft van de band schrappen, waarbij je alleen de bassiste, gitarist en drummer overhoudt en als ze dan nog op zoek gaan naar iemand die kan zingen, geef ik ze nog een kans”. Volgende week staan ze, tot overmaat van ramp, ook nog in onze thuiskroeg: de Ierse pub “Erin’s Isle”.

Ik realiseer me dat ik nu behoorlijk zeikerig overkom, en dat het klinkt alsof ik een enorm slechte avond achter de rug heb. Niets is minder waar; al was de muziek niet optimaal, en een behoorlijk contrast met de avond ervoor, ik heb me prima vermaakt! Lekker bier drinken met mijn vrienden en dan nog een beetje spektakel op een Bühne staat meestal wel voor een relaxte avond. Vooral het einde van de avond, toen we bij Olivia en Stephan thuis wat gingen napraten, was erg gezellig. Vooral toen we gezamelijk, in een High Fidelity achtige mood, gingen zoeken naar muziek die in onze top 10 allertijden zou komen. En ja, alweer hielp het enorm geniale idee van een ijskast met bier in de kamer daarbij. Rond 1.00 uur werd ik er door mijn vikingbroeder spreekwoordelijk “uitgekickt” omdat hij ‘s anderdaags alweer vroeg opmoest voor een volgende opvoering van Carmen. Dat was het einde van een wederom geslaagde avond!