Thousandapologies

Tot nu toe had ik er niet echt naar gekeken, maar de laatste tijd wordt je als zoom abonnee haast doodgegooid met reclame voor de zoom experience in de Jaarbeurs te Utrecht op 24 en 25 November 2007. Nu blijkt ook nog eens dat je als abonnee één introducee gratis mee kan nemen en ook nog maar het luttele bedrag van 7,50€ aan entree betaalt. Het ziet er naar uit, zeker als je een fotografieverslaafde bent, dat het vast de moeite waard zal zijn met onder andere: een watertank voor onderwaterfotografiecursussen (3x woordwaarde), een catwalk voor modelfotografie, een skatebaan voor actiefotografie en natuurlijk de nodige mensen die tips & trucs kunnen geven voor de wat minder ervaren amateur fotografen onder ons (zoals ondergetekende). Ik heb tot nu toe al één neef bereid gevonden om me te vergezellen op mijn trip naar Utrecht. Mocht je ook geïnteresseerd zijn laat me dan wat weten, dan kunnen we samen afreizen en ik kan waarschijnlijk kaarten met korting verzorgen. Oh en vergeet zeker niet je camera mee te nemen (al is het maar om melige foto’s in de trein te maken). Hopelijk tot dan!

Voor degenen die deze film nog niet gezien hebben; het is een echte aanrader. Gisteren heb ik hem gekeken, en alhoewel het een behoorlijke zit is, ongeveer twee en een half uur, zit je bijna de hele tijd op het puntje van de stoel. De film gaat over het verzet tegen de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog, en heeft als hoofdpersoon een joodse meid die, nadat haar familie uitgemoord is door de nazis, zich bij dit verzet aansluit; een prachtige rol van Carice van Houten, die iedere andere acteur/actrice in deze film echt ver achter zich laat. Geen wonder dat er veel belangstelling is in Hollywood voor deze actrice! Laten we echter hopen dat ze niet verzandt in de standaardrolletjes die meestal in Hollywood aangeboden worden. In Zwart Boek wist ze namelijk echt een emotionele snaar te raken, iets waar de meeste hedendaagse films helaas niet in slagen en waarbij het acteren meestal ook niet veel voorstelt. Niets dan lof dus voor deze actrice omdat zij weet te bewijzen dat het tegendeel nog steeds mogelijk is!

Vorig weekend was het dan eindelijk zo ver; ik bracht een bezoek aan Rob Braun in zijn appartement in Utrecht (Uterech voor ingewijden). Ik was er al één keer eerder geweest, maar dat was tijdens de verhuizing, ik denk al meer dan een jaar geleden… Dus het was weer hoog tijd voor een bezoek. ‘s Morgens had ik Rob al meteen maar gemaild en gebeld dat ik later zou komen dan gepland, want de dag en avond ervoor was behoorlijk zwaar geweest . Eerst was ik namelijk een terrasje gaan pikken met Rob Collaris en had daarna in behoorlijk benevelde toestand een bezoekje gebracht aan de Naamgenoot, die me nog meer alcohol (inclusief een vreemde mix van suikervrij snoep, chips, chocolade) probeerde te laten nuttigen. Nog steeds verdwaasd (en nog niet helemaal nuchter) stapte ik rond een uur of 12.40 in de trein om rond een uur of drie door Rob te worden opgepikt van het station.

En ja, jullie raden het al, het ging meteen door naar het terras. Rob had me al verteld dat we zouden gaan barbequen en dat Christian (een oude schoolvriend) en Annick Pin (ook van bernardinus maar die kende ik nog niet) ons later zouden vergezellen. Lopend door Utrecht vroeg ik Rob al terloops of er ergens een begrafenis aan de gang was, omdat er nogal veel vreemd ogende, in het zwart uitgedoste mensen rondliepen. Rob opperde dat het waarschijnlijk geen begrafenis was, maar een gothic festival ergens in Utrecht, en dat al die mensen hun kleren, met een hoeveelheid latex waar durex jaloers van zou worden, toch bij één van Utrechts sexshops moesten hebben gekregen. Christian bood later uitkomst door te verklaren dat er inderdaad één of ander black metal festival in Utrecht aan de gang was en dat dat de grote hoeveelheid vreemd uitgedoste mensen wel moest verklaren…We hebben ons in ieder geval vermaakt met “poppetjes” kijken; oh en jah, zou iemand me kunnen uitleggen waarom sommige meisjes gemuilkorfd waren? :S

Na twee Weienstephan werd het tijd om eens richting Rob te gaan, met een kleine, maar uiterst nuttige tussenstop bij Christian. Daar hebben namelijk een kleine cursus boogschieten gehad, en hoewel ik van Christian niet op Rob mocht schieten, was het erg leuk. Ik zal er maar bij vertellen dat geen onschuldige dieren of mensen gewond zijn geraakt in onze perikelen, omdat ik weet hoezeer jullie mij met dit soort wapentuig vertrouwen. Daarna werd het echter nog veek gevaarlijker…Rob ging namelijk, nadat we bij hem waren gearriveerd, vuurstoken voor de barbeque En jah hoor mensen, ik heb een actiefoto.

Na een tijdje arriveerde Annick ook en kon het vreet en zuipfestijn eindelijk beginnen. Moet zeggen dat het eten en drinken allebei zeer lekker gesmaakt heeft. Ook was het aangenaam om met Annick kennis te maken, vooral ook met haar zangcapaciteiten en het was ook geweldig om weer eens met Christian en Rob de oude verhalen op te halen over onze middelbare schooltijd. Het was een supergezellige avond en we lagen dan uiteindelijk ook pas rond een uur of vijf in bed, om rond twaalf uur weer wakker te worden met een geniale quote “Naef, hubse zin op e beerke”, toch maar geweigerd…

Erg leuke dag in Aachen gehad gisteren, waarschijnlijk ook door het leuke gezelschap. Als bijna altijd in Aachen, heb ik daar de Ierse shop bezocht, altijd erg leuk, hoewel behoorlijk duur. Toch kon ik het niet laten het volgende mee te nemen:

En het is weer maandag…ik verwacht dat deze week, mijn laatste voor de vakantie, een hele drukke week zal worden. Als je namelijk denkt dat je alles eindelijk goed gepland hebt, en de laatste dingetjes voor de vakantie wilt afwerken zodat je met een gerust hart op vakantie kan gaan, is er altijd een begeleider die je plannen in de war schopt, en je een behoorlijk grote hoop werk geeft. Dit keer wordt het een journal paper schrijven in één week; zeker als je bedenkt dat ik over het laatste een paar maanden heb gedaan, snap je dat het een behoorlijke brok werk is om het in ongeveer anderhalve week af te ronden. Gelukkig heb ik al iets van een idee en ik hoop dat het genoeg is om door een journal geaccepteerd te worden. Journals willen namelijk meestal resultaten zien, iets dat we op dit moment niet hebben; naja, ik heb er wel voor gezorgd dat de eerste versie van de ContextBlogger software zo goed als af is, maar een journal wil vooral resultaten van experimenten zien.

Dit en vooral onverwacht een grote brok werk op je bord krijgen (het lijkt zelfs pure willekeur) heeft grote gevolgen gehad voor mijn motivatie vorige week; ik was al kapot van de week ervoor, waarin ik twee papers had afgerond
en op het moment dat je denkt dat het eindelijk wat rustiger wordt, komt er weer zoiets naar boven. Ach jah, ik moet zeggen ik het het lekker rustig aangedaan in het weekend en vooral niet aan werk heb gedacht, dus ik kan er deze week weer met verse tegenzin tegenaan en tenslotte hoef ik nog maar vijf dagen. Daarna hoop ik met wat vrolijkere post te komen over miks avonturen in de vakantie…

Nou het heeft weer ff geduurd, ik heb nog zat ideeën voor blogposts, maar de afgelopen weken hebben niet echt meegeholpen met het schrijven ervan. Vooral deze week was erg druk, ik moest mijn geaccepteerd journal paper herschrijven en opnieuw indienen voor publicatie en tevens een artikel voor de ePortfolio conferentie te Maastricht schrijven. Dit resulteerde in een erg drukke week en het schijnt dat het één en ander toch zijn tol geëist heeft: ik ben nu flink verkouden

Gisteravond was ik zo moe, dat ik, toen ik thuiskwam, eigenlijk direct mijn bed wilde opzoeken. Helaas ging dit niet, want ik moest nog naar de verjaardag van Bart en naar de housewarming van Olivia en Stephan; eerst na Bart en rond 22:00 uur was ik bij Olivia en Stephan…ik was zo kapot dat ik bijna in slaap viel op de housewarming maar ik vond het toch erg leuk: gaandeweg de avond werden we steeds meliger en hebben we onder andere uitgevonden dat Deborah erg goed in het wegjagen van mensen is, Geert zijn voorliefde voor dikke tieten absoluut niet onder stoelen en banken steekt, Olivia naar horen zeggen behoorlijk goede cocktails mixt, wij goed in staat zijn om mensen het balkon op te jagen en last but not least, Michiel de meest waardeloze dj ooit is; elk nummer speelt hij maar gemiddeld 30 seconden alvorens naar een ander nummer over te schakelen… Rond 1:00 uur wilde ik richting huis, maar Stephan wist me toch nog over te halen om nog een biertje te drinken…uiteindelijk belandde ik dus rond een uur of twee in bed.

Ik ga het dit weekend dus voor de rest erg rustig houden, lekker de tour volgen en wat achterstallig leesvoer inhalen: Elisa en ik zijn elkaar helemaal gek aan het maken wat fotografie betreft en naarmate ik enthousiaster word, wil ik er ook meer over weten en meer over lezen. Ook ben ik al hier en daar wat rond aan het kijken voor nieuwe lenzen voor mijn Canon, omdat de kitlens me toch flink begint te irriteren…Daarover later meer!

Jah mensen, ik beken…ik ben gisteren meer dan een halve avond in de Kroniek geweest, en ik vond het nog leuk ook :S. Ik had afgesproken met Olief om een Guinness te gaan pakken bij de pub en van te voren had ze me al verteld dat ze graag wilde gaan dansen (voor degenen die Olief nog niet zo goed kennen, dat betekend dat je hoogstwaarschijnlijk in de Kroniek eindigt). Ik voelde daar echter niet zoveel voor dus spraken we af dat ik eerst naar Oliefs en Stephans nieuwe “humble aboad” zou komen en we daarna nog ff naar de pub te gaan om het vooral niet te laat te maken… op de één of andere manier loopt zo’n avond, waarvan we afspreken dat het niet te laat gaat worden, altijd uit de hand. Na bij Olief eerst het optreden van Metallica op Live Earth afgewacht te hebben, gingen we richting pub waar we werden verwelkomd door Siobhan en Anke. Ik weet niet of het de alcohol was, maar op de één of andere manier heeft Olivia me toch zo ver gekregen om toe te stemmen om naar de Kroniek te gaan…onder de belofte dat we, als er niks loos was, terug zouden gaan naar de pub. Dat eindigde dus in een avond met veel te veel bier, zeer mooie vrouwen (waar ik niet in het minst van genoten heb ) en een dansende Tim op Peter Schillings “Major Tom”, maar vooral in een zeer verbaasde Olivia, die zich maar afvroeg waarom ik me zo enorm vermaakte .

Gisteren het programma Carmen meets Carmen gekeken dat mijn broertje voor me had opgenomen. Mijn vikingbroeder Stephan (Ik heb eens met een paar vrienden mede gebrouwen) had me via een e-mail aanbevolen om er naar te kijken omdat het koor van Opera Zuyd, waar hij deel van uitmaakt, gevraagd was een deel van de zang voor haar rekening te nemen. Ik had zaterdag al een stukje gezien en was uit verveling doorgezapt omdat ik het gekwijl van een paar musicaltrutjes moeilijk kon aanhoren met mijn oververmoeide hoofd. Carmen meets Carmen bracht namelijk de opera Carmen en de musical Carmen samen. Schijnbaar heeft één of andere figuur het nodig gevonden ook een musicalversie van Carmen te maken voor het gewone gepeupel dat het te moeilijk vindt Franse liedteksten aan te horen. De Engelse vertaling van de Franse liedteksten (hoe kun je het gevoel van een warme zuidelijke taal vervangen door het koude gevoel van een germaanse?) viel me nog het meeste tegen.

Toch was niet alles slecht van de musicalliedjes; Glennis Grace deed haar uiterste best en ondanks dat haar stemgeluid niet geheel volledig zuiver was, liet ze toch af en toe zelfs de operazangers achter zich. Ook vond ik het lied uitgevoerd door de zanger van…jah hoe heet die band ook alweer…Intwine, heb het echt moeten opzoeken… best goed, ondanks dat het mijn stijl niet was. Hoe anders was het met Do, blegh wat een verwend popsterretje alla britney spears, zij kon me echt totaal niet boeien met haar totaal overdreven uithalen en slap gekwijl…ondertussen zo vaak haar ogen sluiten dat het zelfs voor de grootste nitwit ongelooflijk duidelijk wordt dat er totaal geen emotie in het spel is…elke keer dat zij in beeld kwam kreeg ik de neiging de afstandsbediening te pakken en door te zappen…helaas was het een dvd.

Echter, niets dan lof voor de operazangers, het koor van Opera Zuyd en het symfonieorkest! Vooral Carmen (gespeeld door Tania Kross) had een ongelooflijke mooie stem en in tegenstelling tot de slappe poging tot emotie van het eerdergenoemde popsterretje, bleken de acteercapaciteiten van de operazangers een stuk beter. Over die acteercapaciteiten gesproken trouwens, tussen de muziek door werd het verhaal van Carmen verteld door de actrice Hadewych Minis, wow! Niet alleen was het wondermooie meid, maar ze zette de rol van valse, mysterieuze en toch ook wel ontroerende zigeunervrouw Carmen ongelooflijk knap neer. Prachtig! Moet zeggen dat ik toch wel genoten heb van het programma, en het was ook gaaf om mijn vikingbroeder een keer op de beeldbuis te zien! Zul je straks zien dat we nergens meer rustig een Guinness kunnen gaan drinken omdat hij handtekeningen moet gaan uitdelen aan schreeuwende tienermeisjes…

Gisteren met Stephan, Olivia en Martijn naar de Nieuwe Nor geweest voor twee optredens van bovenstaande bands. Olivia had me de dag ervoor al uitgenodigd om mee te gaan, en ik had, omdat ik toch wel nieuwsgierig was naar Circle of Silence(CoS) die uitnodiging aangenomen. De vorige keer dat CoS namelijk een optreden hadden, heb ik er niet veel van meegekregen, omdat Stephan, Nick en ik het toen belangrijker vonden om op een Jay and Silent Bob achtige manier buiten de kroeg van het optreden, bier te gaan drinken. We hadden toen zoveel plezier dat we het meeste van alle optredens gemist hadden. Dus nu de herkansing, zeg maar. Het eerste dat me al opviel in de nieuwe Nor was de astronomische prijs van alle drankjes. Voor 10 euro krijg je 12 muntjes, en voor twee muntjes 1 bier….dat betekend dus 1,66€ voor één biertje (wel goed getapt overigens). Absoluut niet lief, maar toch waren we allemaal nog in opperbeste stemming.

Toen we de zaal binnenkwamen was CoS al bezig en het had wat weg van Iron Maiden, maar dan met een veel slechtere zanger. Als je het al zang kon noemen. Ik houd echt niet van grunten en als het al gebeurt heb ik liever een afwisseling met degelijke zangpartij. Dat die degelijke zangpartij zelfs niet bij nummers met een titel als “Love of my life” kwam, een titel waarbij je meer gevoel verwacht, was zeer teleurstellend. “Ok Mik, het is Metal” hoor ik jullie denken, ja, maar denk dan eens aan prachtige ballades zoals Wasting love en Nothing else Matters/Unforgiven, van respectievelijk Iron Maiden en Metallica. Toch sprak het ongelooflijke enthousiasme van de bandleden wel voor de band; ook technisch was het zeer in orde. Misschien ligt het dan ook wel aan mij dat ik de band niet zo geweldig vond. Langzamerhand luister ik steeds minder metal en begin qua muzieksmaak echt richting folk/country muziek of electropop muziekstromingen te gaan.

Dus…zou Chain of Dogs dan iets voor me zijn? De heren omschrijven zichzelf als trashfolk en hebben daarmee, naar mijn mening, een perfecte omschrijving van hun muziek gegeven. Trash is het inderdaad, folk zou ik het niet durven noemen. Folk is namelijk meer dan in al je liedjes steeds hetzelfde Jig patroontje/riedeltje te gebruiken en als je daarbij de helft van de instrumenten (de mandoline en de mietjesbanjo of ook wel gitaarbanjo waren niet te horen) ook nog eens niet hoort…. Verder vond ik de zang ook bar slecht. Stephan vatte het goed samen met; “ze kunnen de helft van de band schrappen, waarbij je alleen de bassiste, gitarist en drummer overhoudt en als ze dan nog op zoek gaan naar iemand die kan zingen, geef ik ze nog een kans”. Volgende week staan ze, tot overmaat van ramp, ook nog in onze thuiskroeg: de Ierse pub “Erin’s Isle”.

Ik realiseer me dat ik nu behoorlijk zeikerig overkom, en dat het klinkt alsof ik een enorm slechte avond achter de rug heb. Niets is minder waar; al was de muziek niet optimaal, en een behoorlijk contrast met de avond ervoor, ik heb me prima vermaakt! Lekker bier drinken met mijn vrienden en dan nog een beetje spektakel op een Bühne staat meestal wel voor een relaxte avond. Vooral het einde van de avond, toen we bij Olivia en Stephan thuis wat gingen napraten, was erg gezellig. Vooral toen we gezamelijk, in een High Fidelity achtige mood, gingen zoeken naar muziek die in onze top 10 allertijden zou komen. En ja, alweer hielp het enorm geniale idee van een ijskast met bier in de kamer daarbij. Rond 1.00 uur werd ik er door mijn vikingbroeder spreekwoordelijk “uitgekickt” omdat hij ‘s anderdaags alweer vroeg opmoest voor een volgende opvoering van Carmen. Dat was het einde van een wederom geslaagde avond!

Een tijdje geleden was ik door mijn vikingbroeder Stephan (“ik ben een keer met school naar Polen geweest”) uitgenodigd om naar de opera Carmen te komen kijken waarin hij een rol in het koor had. Gisteren was het zover; we (Olief, Deborah en ik) verzamelden bij Olivia en Stephan thuis. Dit gaf me meteen een kans om hun nieuwe appartement ingericht te zien.

Rond 19:30 vertrokken we richting de Schouwburg in Heerlen waar de uitvoering gehouden werd. Allemaal op zijn sjiekst: Olivia in kanariegeel, Mik als Men In Black. De voorstelling begon rond 20:00 uur en ik werd al meteen verrast door het grote symfonieorkest in de bak onder het podium. De klanken van echte instrumenten doen het toch altijd veel beter dan een bandje/cd. Gelukkig had Olivia me van te voren al het verhaal uitgelegd, zodat ik niet helemaal onbeslagen ten ijs kwam. De opera was namelijk Franstalig, en alhoewel ik dit beter kan volgen dan het Italiaans dat ik als totale operaleek verwachtte, was het toch enorm handig tenmiste iets van het verhaal op voorhand te weten.

Het verhaal speelt zich af in Spanje en draait rond een klassieke driehoeksverhouding. Carmen, een zigeunerin, verleidt een bewaker, Don José om uit de gevangenis te blijven. Ze heeft namelijk een ander meisje aangevallen en is daarom door Don José gevangen genomen. Door Don José te verleiden kan ze samen met hem vluchtten. Helaas bekoelt de liefde tussen Don José en Carmen daarna gauw en valt Carmen voor de torreador Escamillo. Als die toenadering zoekt, krijgen niet alleen Don José en Carmen ruzie, maar onstaat er ook een forse woordenwisseling tussen beide rivalen. De torreador, door het publiek op handen gedragen, wint uiteindelijk Carmens hart waarop de jaloerse Don José uiteindelijk haar leven neemt. Zich realiserende wat hij heeft gedaan, breekt zijn hart, en werpt hij zich op haar dode lichaam. Dat is tevens het einde van de opera.

Het was erg leuk om te zien hoe de mensen van Opera Zuyd de opera Carmen in een modern jasje gestoken hadden; erg leuke decors, op een gegeven moment zelfs vier oude mercedessen op het podium, en leuke kostuums. Ook de wisselwerking tussen de verschillende acteurs op het podium, de mannelijke en de vrouwelijke helft van het koor en tussen het koor en de hoofdrolspelers was erg mooi om te zien. Toch vond ik de eerste helft erg lang duren en vroeg ik me af of opera wel “mijn ding” was. De kentering kwam vlak voor de pauze, toen het koor de zaal in kwam en wij als publiek midden in een zee van geluid kwamen te zitten; prachtig! Na de pauze ging het tempo van de opera omhoog en werd ik echt het verhaal ingezogen. Dit werd vooral veroorzaakt door het voortreffelijke spel van de hoofdrolspeelster Carmen, en ik vraag me af of het daardoor kwam dat Don José me een beetje tegenviel en Escamillo een beetje in de schaduw stond. Ook een van Carmen’s zigeunervriendinnen speelde de sterren van de hemel. Later hoorde ik van Olief dat dit één van de vaste actrices/zangeressen van Opera Zuyd was, dus het was niet geheel onverklaarbaar!Ook was het geweldig te zien hoeveel vreugde mijn vikingbroeder had in zijn bijrol in het koor! Als soldaat speelde hij het ontdeugende, macho type met veel verve. Soms meer met een ondeugende boeventronie, niet in voor veel goeds, dan voor een soldaat goedgeacht zou worden. Ook als lid van het publiek van de torreador bracht hij een aanstekelijk enthousiasme te weeg, nog niet te spreken van de uitgelatenheid van een zigeuner springend op auto’s. Wat me vooral opviel is dat zijn stem erg herkenbaar was tussen de andere mensen van het koor, het zou natuurlijk kunnen veroorzaakt worden doordat we zijn stem al zo goed kennen, maar toch… Ik kijk vooruit naar de tijd dat we hem grotere rollen kunnen zien spelen. Oma Cohen, die denk ik, de aanzet tot zijn zangcarriëre heeft gegeven, moet toch erg trots zijn geweest op haar kleinzoon. Helaas heb ik niet de tijd gehad om met haar te kunnen spreken.

Tegen het einde van de opera was ik zo enthousiast dat ik jammer vond dat het al over was. Ik denk velen met mij, het publiek bleef maar klappen en ik vroeg Olief, tussen neus en lippen door, of we, als we maar lang genoeg klapten, nog een toegift zouden krijgen. Na even op Stephan gewacht te hebben gingen we naar Oliefs en Stephans nieuwe thuis en hebben we nog even zitten napraten. Vooral de geniale vinding van een ijskast met bier in de woonkamer hielp daarbij. Rond 0:15, ik vooral blij dat ik de dag erna vrij had genomen, namen we afscheid en was een enorm geslaagde avond te einde. Een avond, die ik na de recente ontwikkelingen op mijn werk, zeker nodig had!