De CN Tower in Toronto

En het uitzicht van boven, vanaf de glazen vloer…

Bovenop de CN tower...

Het Capitool

De tweede dag begon een beetje in mineur toen we achtereenvolgens het monument voor de slachtoffers van de Pentagon aanslag en het Arlington cementary bezochten. Het Pentagon monument was zeer indrukwekkend en beeldde op zeer eenvoudige maar krachtige manier de hoeveelheid slachtoffers uit die bij deze vreselijke aanslag zijn gevallen. Vooral het enorme disrespect voor levens maakte me zowel kwaad als verdrietig. Je kunt na zo´n bezoek het Amerikaans standpunt en de acties naar aanleiding van dit drama toch wel enigzins begrijpen. Arlington cemetary is een Amerikaans oorlogskerkhof waar de slachtoffers van verschillende Amerikaanse oorlogen en hun familieleden begraven liggen. Ook zijn er de graven van de drie Kennedy broers en monumenten voor de bemanningen van de Challenger en Columbia crash. Als laatste hebben we het graf van de onbekende soldaat bezocht. Na dit indrukwekkend begin van de dag was wat ontspanning dus wel op zijn plaats, dus besloten we om enkele vestigingen van het Smithsonian museum te gaan bezoeken. Het eerste museum dat we bezochten was het Smithsonian Air and Space museum waar de geschiedenis van de luchtvaart en de ruimtevaart uiteengezet werd. Het was een enorm interessant museum met enkele prachtstukken uit de luchtvaart geschiedenis, we onder andere de orginele Wright Flyer uit 1903 gezien (het eerste vliegtuig ooit), de Spirit of St. Louis, het vliegtuig waarin Amelia Earheart als eerste vrouw de Atlantische Ocean overstak en de originele Apollo 11 capsule, erg boeiend dus. Daarna zijn we naar overgestoken naar het National Museum of Natural History, waar eigenlijk ook teveel te zien was voor die twee uur die we nog maar hadden. We hebben het dus vooral gehouden bij de dinosauriers en het oceaanleven. Het mooiste aan het Smithsonian was echter nog dat het compleet gratis was. Om de dag echt goed te beeindigen zijn we nog naar 7th Avenue gegaan voor een biertje en een burger, en daarna een leuke film. We wilden eerst naar Surrogates gaan die in Nederland pas eind Oktober uitkomt, maar uiteindelijk zijn we bij District 9 uitgekomen, ook wel een aardige film. 7th Avenue was op vrijdagavond erg druk en gezellig en we vonden het dus jammer dat we al redelijk vroeg weer naar huis moesten, de dag erna stond namelijk een lange rit naar Buffalo op het programma van 770 km, daar zijn we dus nu net aangekomen. Ben benieuwd naar Toronto!

The Mall, Washington Monument, en het Capitool

View from Central Park @ NYC

Daarna doorgegaan naar het Metropolitan Museum dat helaas gesloten bleek. Als alternatief zijn Tally en ik daarom maar bij het Empire State Building naar boven gegaan, dat je een prachtig uitzicht geeft over de ganse stad. NYC is indrukwekkend met enorme gebouwen en een enorme varieteit aan winkels en restaurants. Bovenal een toonbeeld van rijkdom. Toch beviel me de stad een stuk minder dan de Europese steden die ik heb mogen bezoeken. De New Yorkers zijn namelijk een enorm gestressd volk met vriendelijkheid op de bon; het lijkt alsof je alleen maar een glimlach kunt krijgen als er een tegenprestatie tegenover staat. Je wordt in een cafe of restaurant bijna weggekeken als je klaar bent met je drankje of je eten en bovendien wordt er dan nog altijd verwacht dat je tenminste 15% fooi geeft, iets wat we dan ook regelmatig verzuimt hebben. Gezellig moet je het je dus zelf maken en als ik het goed heb begrepen is het genieten van het leven, zoals dat in veel Europese landen vooropstaat, in Amerika meer een uitzondering dan regel. Toch is NYC een stad met veel gezichten en zeker een bezoekje waard, maar ikzelf zou me er nooit kunnen vestigen, in tegenstelling tot grote Europese steden zoals Londen en Rome, waar de kwaliteit van het leven toch een stuk hoger is.

NYC

Uitzicht vanuit ons motel

Het zoeken naar een restaurantje bleek best een opgave. Allereerst besloten we op zoek te gaan naar een restaurant met Duits eten op 0.6 mijl afstand. We besloten lopend te gaan zodat we wellicht nog een biertje konden nuttigen, maar in een land dat totaal niet op voetgangers ingesteld is bleek dit een niet zo’n verstandig idee; er is nergens een trottoir en de meeste automobilisten houden totaal geen rekening met voetgangers. Helaas was het restaurantje ook nog gesloten. Daarna terug naar het motel, de receptioniste gevraagd en de auto genomen om op zoek te gaan naar het aanbevolen restaurant. Helaas bleek ook dit niet te vinden in het uitgestorven dorpje Catskills, uiteindelijk dus geeindigd in de subway, waarna we zijn teruggegaan naar het motel. Hopelijk morgen meer geluk .

Ons Motel

Niagara Falls

Na de Maid of the Mist was er ff tijd voor Amerikaanse lunch bestaande uit sandwiches en koekjes waarna we ons toeristisch uitje vervolgden naar de Cave of the Winds. The Cave of the Winds bestaat uit een aantal houten platforms die je tot op enkele centimeters van de Amerikaanse watervallen breng. Bij deze ervaring verbleekte de boottocht. Ook hier kregen we een poncho en extra slippers die hoog nodig bleken; we zijn op het zogenaamde Hurricane deck tot onder een van de watervallen gelopen en enorm nat geworden. Als laatste hebben we nog de Horseshoe falls die voornamelijk aan de Canadese zijde liggen bewonderd en de dag eindigde met heerlijk Mexicaans eten dat Rissa voor ons bereidde.

Vandaag stond eigenlijk Toronto op het programma, maar omdat een dag iets te weinig tijd was, hebben we besloten om in plaats daarvan Letchworth State Park te bezoeken, zeker de moeite waard. Letchworth was zoals ik me Amerika had voorgesteld, meanderende tweebaanswegen door prachtige natuur. Een prachtig natuurgebied bestaande uit bos, watervallen en diepe valleien. Maar natuurlijk, echt Amerikaans, ook zeer toegankelijk voor auto’s en met om de paar honder meter bbq plaatsen. Een prachtige dag dus en de geur van de barbeque beloofd nog een beter einde…

Roofvogel in Letchworth

Ik hoop dat ik binnenkort ook wat foto’s kan uploaden, maar tot nu toe zijn er nog wat technische probleempjes. Morgen begint te road trip, dan begint het dus pas echt Update: ik heb in de Wallmart een card reader op de kop kunnen tikken en kan nu dus beginnen met het uploaden van foto’s!

Onze huurauto

Vandaag staat Niagara Falls op het programma en morgen gaan we naar Toronto. Maandag gaat het dan pas echt beginnen als we met ons drieen op een road trip door NY state gaan.

Ik was er echter iets minder enthousiast over, en ik moet zeggen dat dit waarschijnlijk zal komen doordat a) ik geen vrouwe ben en b) ik de opera vergelijk met twee eerder geziene opera’s: La Bohème en Carmen, die als ik het goed heb tot de wat betere, zeker meer bekendere opera’s behoren. Toch was ik niet ontevreden over de voorstelling, in tegenstelling, het was een leuke avond, en zeker geen tijdverspilling, één scene was zelfs behoorlijk mooi, maar de muziek en zang waren toch minder mooi dan twee bovengenoemde opera’s. Ook jammer dat mijn vikingbroeder niet al te veel in ‘beeld’ kwam. Nu moet ik zeggen dat ik vooral benieuwd ben geworden naar andere opera’s, niet in het minst omdat de combinatie tussen een toneelstuk en zang me boeit, maar ook omdat ik als muziekgek toch vooral nieuwsgierig ben naar andere werken, hoe deze in vergelijking staan tot de voorgaande die ik nu al gezien heb. Hopelijk kan Stephan dus gauw weer korting regelen

Afgelopen vrijdag ben ik naar de Bijsluiter gegaan voor de Irish Night die daar door de organisator van Triskell Festival geregeld was. De bijsluiter, voor degenen die het nog niet weten, is een klein en knus, nieuw zaaltje van herberg Bijsmans, ideaal voor kleine optredens. Ideaal voor Triskell dus ook, vooral omdat deze organisatie (of hoe je het ook mag noemen) de laatste tijd een iets andere koers is gaan varen. Na het uitblijven van het zomerfestival dit jaar was het namelijk tijd voor iets nieuws: de Triskell Folk Club. Ik had het eerste optreden al gemist, dus toen ik wederom een mail zag langskomen over een Irish Night en de namen in die mail zag, besloot ik meteen maar wat kaartjes te reserveren.

Die avond speelden namelijk Helen Flaherty (een Schotse, van Shantalla), Philip Masure (een Belg, ook een oude bekende van Triskell en zeker voor de mensen die Urban Trad kennen) en David Munnelly (een knotsgekke Ier die er blijkbaar van houdt om midden op het toilet in de weg te gaan staan en politieke discussies te houden). Helen Flaherty nam, af en toe door Philip Masure bijgestaan, de zang voor haar rekening, Philip de gitaar en bouzouki en David speelde accordeon. In zijn geheel was het een prachtig optreden, met een afwisseling van reels, ballades en andersoortige Schotse en Ierse melancholische liederen. Zeer mooi gezongen door Flaherty, die sowieso een prachtig zuiver stem heeft. Ook apart dat ze een nummer van Kate Rusby, een Engelse folkzangeres die ik zeer op prijs stel, coverden. Het enige wat een beetje tegenviel was de opkomst, blijkbaar was het bij veel mensen niet bekend dat er een optreden was; maar toch was het erg gezellig. Maar ik weet zeker dat de opkomst, zou het optreden in een Ierse pub plaats hebben gevonden, veel hoger zou zijn geweest.