Het is al iets meer dan een week sinds we terug zijn. Na 19 uur reizen kwamen we vorige week vrijdagmorgen vroeg aan op het vliegveld in Düsseldorf, waar Tally’s vrouw en mijn vader ons al stonden op te wachten. Dat Tally’s vrouw aanwezig was, was een grote verrassing voor Tally, niet zozeer voor mij, daar ik ook in het complot zat 
. De reis was ‘s morgensvroeg 8.30 uur al in Buffalo begonnen, toen we afscheid moesten nemen van Tim en Rissa, die we nu weer voor een tijdje zullen moeten missen. De dag ervoor hadden we al een afscheidsdinertje gehad in The Anchor Bar in Buffalo, die bekend staat voor zijn Buffalo Wings, heerlijke chicken wings waarvan Tally en ik er gezamelijk dus twintig hebben verorberd. De avond nog gezellig bij Tim & Rissa doorgebracht en vroeg naar bed omdat er een lange reis voor de boeg lag. We waren dinsdagavond teruggekomen uit Toronto, dat naast de CN Tower eigenlijk geen bezienswaardigheden had. We hadden al gauw besloten om de dinsdag nog een mooi natuurgebied en de Canadian side van de Niagara Falls te bezoeken. Beide waren erg mooi, en als ik eerlijk mag zijn was het uitzicht vanaf de Canadian side toch net een tikkeltje beter. Na nog voor wat souvenirs gezorgd te hebben zijn we doorgereden naar Buffalo, waar we door Tim en Rissa met een overheerlijke “pot pie” verwelkomd werden. ‘s Avonds nog Year One met Jack Black gezien, echt een hilarische film! Gisteren, ben ik gisteren begonnen met het uitzoeken van de foto’s, waaraan te zien was hoeveel plezier we hebben gehad, het was een geweldige vakantie met ongelooflijk veel indrukken en een geweldig reisgezelschap, hopelijk zullen we elkaar gauw weer kunnen zien!
Vandaag de road trip vervolgd naar Toronto, Canada. We hebben ongeveer 160km afgelegd vanaf Buffalo, NY. Vandaag Toronto dus al even verkend. We hebben onder andere de CN Tower bezocht, een van ‘s werelds hoogste torens. Het uitzicht was fantastisch vanaf de 342m hoogte van de toren. Daarna doorgegaan naar het gezellige oude deel van Toronto dat uit voornamelijk laagbouw bestaat. De dag afgesloten met de film Surrogates (leuk!) en goed Thais eten (erg goedkoop!). Morgen gaan we de stad beter verkennen en zal ik proberen nog wat meer te bloggen. Voor nu al wat foto’s.
De CN Tower in Toronto
Read more…
De roadtrip zit er alweer op, tenminste voor Tim Sodhi dan. Tally en ik gaan morgen nog door om Toronto, Canada te bezichtingen. De laatste twee dagen hebben we in Washington, DC doorgebracht, een prachtige stad. De eerste dag waren we uit NYC vertrokken om vier uur later, via New Jersey, Delaware, Maryland in DC te arriveren. Nadat we ingecheckt waren in ons motel, zo´n echt Amerikaans ding dat je in alle films ziet, zijn we op verkenning gegaan. Al gauw kwamen we bij het Capitool aan waarvandaan we naar het Washington Monument, WO II en het Licoln monument zijn gelopen. Het verschil in sfeer tussen Washington DC en NYC viel me meteen op. Niet alleen was DC veel schoner, ook de opzet van de stad was veel ruimer, en dus veel gemoedelijker. Niet voor niet wordt deze stad niet geheel Amerikaans, maar ook niet geheel Europees genoemd. DC beviel me dus enorm. Na het Licoln monument zijn we nog langs het indrukwekkende Vietnam monument gelopen met daarop de 58.000 namen van de slachtoffers van deze zinloze oorlog, alvorens op zoek te gaan naar het Witte Huis. Hierbij viel vooral op hoeveel mensen in de parken een sport bedreven.
Het Capitool
Read more…
Het is alweer de laatste avond in New York City. We waren dinsdagmorgen al redelijk vroeg vertrokken vanuit ons motel in Leeds, NY, om tegen een uur of een in de drukte van New York city te arriveren. Ons hotel bleek behoorlijk luxe en na onze auto en bagage ergens gedropt te hebben, begon onze verkenning van NYC. Allereerst naar Battery Park, de plaats waar vroeger de kanonnen ter verdediging van Manhattan stonden, voor het uitzicht op de Hudson en het vrijheidsbeeld. Het plan was daar de boot naar Staten Island te pakken om het vrijheidsbeeld van dichterbij te bekijken, maar de zee was redelijk onstuimig en Tally, die redelijk veel last van zeeziekte heeft, durfde het niet aan. Daarna dus maar richting de WTC site gegaan, behoorlijk indrukwekkend en de dag geeindigd rond Times Square met een heerlijk Indiaas diner. Dag twee begon met een ontbijt in Central Park (het gratis ontbijt in het hotel hadden we helaas gemist) en een bezoek aan de Apple Store.
View from Central Park @ NYC
Read more…
Vandaag eigenlijk de hele dag onderweg geweest en zo’n 400 km gereden. We zijn dicht bij Catskills National Park maar konden doordat we iets te laat gearriveerd zijn niet al teveel ervan zien. Misschien dat we morgen onderweg naar NYC nog wat van het Park kunnen zien. We zijn nog zo’n 200 km verwijderd van NYC en verblijven in een motel in de middle of nowhere.
Uitzicht vanuit ons motel
Read more…
Het vakantiegevoel begint nu echt vorm te krijgen. Ik zit nu bijvoorbeeld lekker in het zonnetje met een biertje naast de laptop en de geur van barbeque deze blogpost te schrijven. Gisteren begon het al toen we naar Niagara Falls gingen. Niagara Falls liggen zo’n 30km van Buffalo af en zijn dus een van de bezienswaardigheden van New York State. Na zo’n half uur rijden kwamen we aan en besloten we als eerst een boottocht langs de watervallen te maken. Voor dat we aan de boottocht, die de Maid of the Mist heet, begonnen kregen we eerst allemaal een plastic poncho uitgereikt omdat we wel eens nat zouden kunnen worden . Tim en Rissa, ervaren Falls bezoekers, zeiden dat we zo snel mogelijk een plaats aan de reling moesten uitzoeken zodat we een goed uitzicht hadden vanaf de boot; zo gezegd zo gedaan. Ik moet eerlijk bekennen dat de watervallen vanaf de boot minder indrukwekkend uitzagen dan de foto’s die je bijvoorbeeld in de National Geographic tegenkomt, maar je voelt er wel de kracht van het water. Er stond namelijk een flink briesje dat ervoor zorgde dat je binnen de korste keren zeikenat was.
Niagara Falls
Read more…
Na lang ernaar toe geleefd te hebben, zijn we afgelopen donderdag de 17e september eindelijk vertrokken naar de VS om onze vriend Tim te gaan bezoeken. De dag begon al erg vroeg, om 4.45 uur ging de wekker. Tally en Stephanie kwamen me namelijk al om 5.45 ophalen om te vertrekken richting Duesseldorf. Om 9.20 uur vertrok ons vliegtuig, een Boeing 767 richting VS om een ontbijt, drie films, drie series en 10 uur later te arriveren in Atlanta. Meteen mijn langste vliegreis ooit en de verste reis tot nu toe (zo’n 7000km). Wat opviel waren de vele controles en vele formulieren die we moesten invullen voordat we werden toegelaten tot de VS en natuurlijk was ik de gelukkige om te worden uitgekozen voor een willekeurig bagagecontrole. Gelukkig viel het allemaal reuze mee, want het personeel was erg vriendelijk. Helaas moesten we nog meer dan twee uur wachten op de volgende vlucht naar Buffalo, die ook nog vertraging had. Anderhalf uur later kwamen we, rond 18.10 uur lokale tijd, aan op Buffalo Airport waar Tim ons al stond op te wachten. Toen we onze huurauto gingen ophalen volgde een leuke verrassing, we verwachten een sportieve nissan, maar in plaats daarvan kregen we een mooi hyunday sportauto die we gisteren al flink uitgeprobeerd hebben toen we Buffalo gingen verkennen (van mall naar mall).
Onze huurauto
Vandaag staat Niagara Falls op het programma en morgen gaan we naar Toronto. Maandag gaat het dan pas echt beginnen als we met ons drieen op een road trip door NY state gaan.
Vorig weekend, vlak na mijn terugkomst uit Innsbruck, ben ik op aanraden van mijn vikingbroeder Stephan, naar de opera Cendrillon in het Parkstadtheater in Heerlen geweest. Hierbij liet ik me vooral leiden door mijn vorige ervaring met Opera Zuyd, toen Stephan in de opera Carmen speelde. Deze heeft toen een zeer goede indruk op me gemaakt, en deels daardoor, deels door de korting die Stephan kon regelen en vooral door nieuwsgierigheid mijn vikingbroeder nogmaals op de planken te zien, werd ik in mijn besluit gesterkt. Naar het schijnt, wordt er elk jaar door Opera Zuyd een sprookjesopera uitgevoerd; dit jaar was Assepoester(Cendrillon) dus aan de beurt; vooral populair bij de vrouwen vanwege de prachtige jurken en kostuums, ook te merken aan de reacties van de vrouwen in mijn gezelschap: Olivia, Deborah en Dominique waren redelijk lyrisch over de Opera…
Ik was er echter iets minder enthousiast over, en ik moet zeggen dat dit waarschijnlijk zal komen doordat a) ik geen vrouwe ben en b) ik de opera vergelijk met twee eerder geziene opera’s: La Bohème en Carmen, die als ik het goed heb tot de wat betere, zeker meer bekendere opera’s behoren. Toch was ik niet ontevreden over de voorstelling, in tegenstelling, het was een leuke avond, en zeker geen tijdverspilling, één scene was zelfs behoorlijk mooi, maar de muziek en zang waren toch minder mooi dan twee bovengenoemde opera’s. Ook jammer dat mijn vikingbroeder niet al te veel in ‘beeld’ kwam. Nu moet ik zeggen dat ik vooral benieuwd ben geworden naar andere opera’s, niet in het minst omdat de combinatie tussen een toneelstuk en zang me boeit, maar ook omdat ik als muziekgek toch vooral nieuwsgierig ben naar andere werken, hoe deze in vergelijking staan tot de voorgaande die ik nu al gezien heb. Hopelijk kan Stephan dus gauw weer korting regelen
De laatste tijd veel literatuur over fotografie gelezen. Een interessant boek in dit vakgebied is de Fotogids Reizen van National Geographic. Dit boek is geschreven door een van de fotografen van het magazin, Rober Caputo, en legt stap voor stap verschillend aspecten van het fotograferen uit; dit alles toegepast op reizen. Vooral stom dat ik het dus pas na mijn reis door Italië heb gelezen. In verschillende hoofdstukken wordt uitgelegd hoe je de fotografie voor een reis moet plannen en met welke dingen je rekening moet houden. Zo komen apparatuur, belichting, locaties, weersomstandigheden en bijvoorbeeld ook het fotograferen van een bepaalde sfeer aan bod. Niet onbelangrijk zijn ook het fotograferen van mensen, monumenten en tips om een totaalbeeld te krijgen van de reis. Dit laatste vooral omdat reisfotografie vaak meerdere verschillende soorten fotografie bevat; zowel landschappen, portretten, als architectuur, iets wat erg veeleisend kan zijn, en dus een goede planning van de fotograaf vereist. Hoewel de meeste opmerkingen vooral erg voor de hand liggen is het toch een aanrader voor de beginnende fotograaf, al is het al omdat het erg luchtig geschreven is, en gewoon, zoals het National Geographic betaamd, prachtige voorbeeldfoto’s bevat. Ik ben nu vooral benieuwd naar het algemene boek van National Geographic over fotografie, een boek dat ik waarschijnlijk snel zal aanschaffen en ik zal dan natuurlijk er ook over berichten.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een update voor deze blog geschreven heb. Dit komt vooral omdat het de laatste weken gewoon erg druk is geweest en er ook het één en ander heeft plaatsgevonden op persoonlijk vlak. Ik zal echter proberen vanaf nu weer mijn blogposts op peil te houden. Ik loop trouwens ook te denken om één blog te gaan schrijven voor de meer werk gerelateerde dingetjes zodat ik jullie niet verveel met details over mijn promoveren en om de twee dingen een beetje meer uit elkaar te houden. Dus…
Afgelopen vrijdag ben ik naar de Bijsluiter gegaan voor de Irish Night die daar door de organisator van Triskell Festival geregeld was. De bijsluiter, voor degenen die het nog niet weten, is een klein en knus, nieuw zaaltje van herberg Bijsmans, ideaal voor kleine optredens. Ideaal voor Triskell dus ook, vooral omdat deze organisatie (of hoe je het ook mag noemen) de laatste tijd een iets andere koers is gaan varen. Na het uitblijven van het zomerfestival dit jaar was het namelijk tijd voor iets nieuws: de Triskell Folk Club. Ik had het eerste optreden al gemist, dus toen ik wederom een mail zag langskomen over een Irish Night en de namen in die mail zag, besloot ik meteen maar wat kaartjes te reserveren.
Die avond speelden namelijk Helen Flaherty (een Schotse, van Shantalla), Philip Masure (een Belg, ook een oude bekende van Triskell en zeker voor de mensen die Urban Trad kennen) en David Munnelly (een knotsgekke Ier die er blijkbaar van houdt om midden op het toilet in de weg te gaan staan en politieke discussies te houden). Helen Flaherty nam, af en toe door Philip Masure bijgestaan, de zang voor haar rekening, Philip de gitaar en bouzouki en David speelde accordeon. In zijn geheel was het een prachtig optreden, met een afwisseling van reels, ballades en andersoortige Schotse en Ierse melancholische liederen. Zeer mooi gezongen door Flaherty, die sowieso een prachtig zuiver stem heeft. Ook apart dat ze een nummer van Kate Rusby, een Engelse folkzangeres die ik zeer op prijs stel, coverden. Het enige wat een beetje tegenviel was de opkomst, blijkbaar was het bij veel mensen niet bekend dat er een optreden was; maar toch was het erg gezellig. Maar ik weet zeker dat de opkomst, zou het optreden in een Ierse pub plaats hebben gevonden, veel hoger zou zijn geweest.
