De moeiste weg, van deze werlt, leupt in ‘t zuiden dor ‘n veld, ‘t jonge blaad, kiek hoe ‘t dreid, als de wind wat harder weid, als d’n ierste lange lentedaag, giet ligge in ‘t graas, en d’n ierste lange slok, op ‘n terras neave de maas, en de wolke en de heuvels weare berge, en alles wat nog mot dat duj ik merge.
Beater da dit zou ich ut noets kinne zaage! Jack Poels hat vuur ziene 50ste verjoardig ing ode aa os Limburg gesjrieve; e beater begin vuur miene Limburgse blogposts kin ich mich nit wunsje. Ich hub net ff ut gratis cdtje aafgehoald en ich mot zaage ut is ing prachtige tekst en e prachtig liedje.
Loate vuur ut bronsgroen eekehoat (det is soewieso op zieng hollisj) sjrappe en dit liedje es os volkslied keeze. In jieker geval, besjrief ut ut geveul dat vier gekke Limburgers vuur ozze provincie hubbe. En vuur mich ooch ut geveul va heem, det ich ummer hub es ich teruukkom va ing reis noa ut boeteland, of det noeë ut Hollisj is of wiejer, dat makt neet oet.
In grote lijnen zit het als volgt: het provinciale saamhorigheidsgevoel is niet eeuwenoud maar een jaar of honderd. Voor die tijd voelden mensen uit Venlo, Vaals of Hasselt (er is immers ook een Belgisch Limburg dat tot 1830 bij het Nederlandse koninkrijk hoorde) zich eerder inwoner van de eigen woonplaats dan Limburger. Het ironische is dat op het moment dat de inwoners van Limburg zich als Nederlanders gingen beschouwen - in de tijd dat de aanwezigheid van de Nederlandse staat steeds merkbaarder werd, bv. door de Staatmijnen - zij zich voor het eerst ook ‘Limburgers’ gingen voelen. Hun lokale identiteit verdween en om nog iets van het oude te behouden, stelden ze er een regionale identiteit voor in de plaats.