Thousandapologies

Gisteren met Stephan, Olivia en Martijn naar de Nieuwe Nor geweest voor twee optredens van bovenstaande bands. Olivia had me de dag ervoor al uitgenodigd om mee te gaan, en ik had, omdat ik toch wel nieuwsgierig was naar Circle of Silence(CoS) die uitnodiging aangenomen. De vorige keer dat CoS namelijk een optreden hadden, heb ik er niet veel van meegekregen, omdat Stephan, Nick en ik het toen belangrijker vonden om op een Jay and Silent Bob achtige manier buiten de kroeg van het optreden, bier te gaan drinken. We hadden toen zoveel plezier dat we het meeste van alle optredens gemist hadden. Dus nu de herkansing, zeg maar. Het eerste dat me al opviel in de nieuwe Nor was de astronomische prijs van alle drankjes. Voor 10 euro krijg je 12 muntjes, en voor twee muntjes 1 bier….dat betekend dus 1,66€ voor één biertje (wel goed getapt overigens). Absoluut niet lief, maar toch waren we allemaal nog in opperbeste stemming.

Toen we de zaal binnenkwamen was CoS al bezig en het had wat weg van Iron Maiden, maar dan met een veel slechtere zanger. Als je het al zang kon noemen. Ik houd echt niet van grunten en als het al gebeurt heb ik liever een afwisseling met degelijke zangpartij. Dat die degelijke zangpartij zelfs niet bij nummers met een titel als “Love of my life” kwam, een titel waarbij je meer gevoel verwacht, was zeer teleurstellend. “Ok Mik, het is Metal” hoor ik jullie denken, ja, maar denk dan eens aan prachtige ballades zoals Wasting love en Nothing else Matters/Unforgiven, van respectievelijk Iron Maiden en Metallica. Toch sprak het ongelooflijke enthousiasme van de bandleden wel voor de band; ook technisch was het zeer in orde. Misschien ligt het dan ook wel aan mij dat ik de band niet zo geweldig vond. Langzamerhand luister ik steeds minder metal en begin qua muzieksmaak echt richting folk/country muziek of electropop muziekstromingen te gaan.

Dus…zou Chain of Dogs dan iets voor me zijn? De heren omschrijven zichzelf als trashfolk en hebben daarmee, naar mijn mening, een perfecte omschrijving van hun muziek gegeven. Trash is het inderdaad, folk zou ik het niet durven noemen. Folk is namelijk meer dan in al je liedjes steeds hetzelfde Jig patroontje/riedeltje te gebruiken en als je daarbij de helft van de instrumenten (de mandoline en de mietjesbanjo of ook wel gitaarbanjo waren niet te horen) ook nog eens niet hoort…. Verder vond ik de zang ook bar slecht. Stephan vatte het goed samen met; “ze kunnen de helft van de band schrappen, waarbij je alleen de bassiste, gitarist en drummer overhoudt en als ze dan nog op zoek gaan naar iemand die kan zingen, geef ik ze nog een kans”. Volgende week staan ze, tot overmaat van ramp, ook nog in onze thuiskroeg: de Ierse pub “Erin’s Isle”.

Ik realiseer me dat ik nu behoorlijk zeikerig overkom, en dat het klinkt alsof ik een enorm slechte avond achter de rug heb. Niets is minder waar; al was de muziek niet optimaal, en een behoorlijk contrast met de avond ervoor, ik heb me prima vermaakt! Lekker bier drinken met mijn vrienden en dan nog een beetje spektakel op een Bühne staat meestal wel voor een relaxte avond. Vooral het einde van de avond, toen we bij Olivia en Stephan thuis wat gingen napraten, was erg gezellig. Vooral toen we gezamelijk, in een High Fidelity achtige mood, gingen zoeken naar muziek die in onze top 10 allertijden zou komen. En ja, alweer hielp het enorm geniale idee van een ijskast met bier in de kamer daarbij. Rond 1.00 uur werd ik er door mijn vikingbroeder spreekwoordelijk “uitgekickt” omdat hij ‘s anderdaags alweer vroeg opmoest voor een volgende opvoering van Carmen. Dat was het einde van een wederom geslaagde avond!