Een tijdje geleden was ik door mijn vikingbroeder Stephan (”ik ben een keer met school naar Polen geweest”) uitgenodigd om naar de opera Carmen te komen kijken waarin hij een rol in het koor had. Gisteren was het zover; we (Olief, Deborah en ik) verzamelden bij Olivia en Stephan thuis. Dit gaf me meteen een kans om hun nieuwe appartement ingericht te zien.
Rond 19:30 vertrokken we richting de Schouwburg in Heerlen waar de uitvoering gehouden werd. Allemaal op zijn sjiekst: Olivia in kanariegeel, Mik als Men In Black. De voorstelling begon rond 20:00 uur en ik werd al meteen verrast door het grote symfonieorkest in de bak onder het podium. De klanken van echte instrumenten doen het toch altijd veel beter dan een bandje/cd. Gelukkig had Olivia me van te voren al het verhaal uitgelegd, zodat ik niet helemaal onbeslagen ten ijs kwam. De opera was namelijk Franstalig, en alhoewel ik dit beter kan volgen dan het Italiaans dat ik als totale operaleek verwachtte, was het toch enorm handig tenmiste iets van het verhaal op voorhand te weten.
Het verhaal speelt zich af in Spanje en draait rond een klassieke driehoeksverhouding. Carmen, een zigeunerin, verleidt een bewaker, Don José om uit de gevangenis te blijven. Ze heeft namelijk een ander meisje aangevallen en is daarom door Don José gevangen genomen. Door Don José te verleiden kan ze samen met hem vluchtten. Helaas bekoelt de liefde tussen Don José en Carmen daarna gauw en valt Carmen voor de torreador Escamillo. Als die toenadering zoekt, krijgen niet alleen Don José en Carmen ruzie, maar onstaat er ook een forse woordenwisseling tussen beide rivalen. De torreador, door het publiek op handen gedragen, wint uiteindelijk Carmens hart waarop de jaloerse Don José uiteindelijk haar leven neemt. Zich realiserende wat hij heeft gedaan, breekt zijn hart, en werpt hij zich op haar dode lichaam. Dat is tevens het einde van de opera.
Het was erg leuk om te zien hoe de mensen van Opera Zuyd de opera Carmen in een modern jasje gestoken hadden; erg leuke decors, op een gegeven moment zelfs vier oude mercedessen op het podium, en leuke kostuums. Ook de wisselwerking tussen de verschillende acteurs op het podium, de mannelijke en de vrouwelijke helft van het koor en tussen het koor en de hoofdrolspelers was erg mooi om te zien. Toch vond ik de eerste helft erg lang duren en vroeg ik me af of opera wel “mijn ding” was. De kentering kwam vlak voor de pauze, toen het koor de zaal in kwam en wij als publiek midden in een zee van geluid kwamen te zitten; prachtig! Na de pauze ging het tempo van de opera omhoog en werd ik echt het verhaal ingezogen. Dit werd vooral veroorzaakt door het voortreffelijke spel van de hoofdrolspeelster Carmen, en ik vraag me af of het daardoor kwam dat Don José me een beetje tegenviel en Escamillo een beetje in de schaduw stond. Ook een van Carmen’s zigeunervriendinnen speelde de sterren van de hemel. Later hoorde ik van Olief dat dit één van de vaste actrices/zangeressen van Opera Zuyd was, dus het was niet geheel onverklaarbaar!Ook was het geweldig te zien hoeveel vreugde mijn vikingbroeder had in zijn bijrol in het koor! Als soldaat speelde hij het ontdeugende, macho type met veel verve. Soms meer met een ondeugende boeventronie, niet in voor veel goeds, dan voor een soldaat goedgeacht zou worden. Ook als lid van het publiek van de torreador bracht hij een aanstekelijk enthousiasme te weeg, nog niet te spreken van de uitgelatenheid van een zigeuner springend op auto’s. Wat me vooral opviel is dat zijn stem erg herkenbaar was tussen de andere mensen van het koor, het zou natuurlijk kunnen veroorzaakt worden doordat we zijn stem al zo goed kennen, maar toch… Ik kijk vooruit naar de tijd dat we hem grotere rollen kunnen zien spelen. Oma Cohen, die denk ik, de aanzet tot zijn zangcarriëre heeft gegeven, moet toch erg trots zijn geweest op haar kleinzoon. Helaas heb ik niet de tijd gehad om met haar te kunnen spreken.
Tegen het einde van de opera was ik zo enthousiast dat ik jammer vond dat het al over was. Ik denk velen met mij, het publiek bleef maar klappen en ik vroeg Olief, tussen neus en lippen door, of we, als we maar lang genoeg klapten, nog een toegift zouden krijgen. Na even op Stephan gewacht te hebben gingen we naar Oliefs en Stephans nieuwe thuis en hebben we nog even zitten napraten. Vooral de geniale vinding van een ijskast met bier in de woonkamer hielp daarbij. Rond 0:15, ik vooral blij dat ik de dag erna vrij had genomen, namen we afscheid en was een enorm geslaagde avond te einde. Een avond, die ik na de recente ontwikkelingen op mijn werk, zeker nodig had!